W noc zbrodni panna de Bellefort tak naprawdę Doyle’a nie postrzeliła. Kula trafiła w blat od stołu; w tej samej chwili Simon przycisnął ukryty przy kolanie woreczek z farbą, która miała imitować krew. Potem celowo namówił oszołomionych świadków by nie spuszczali Jacqueline z oka przez całą noc. Dziewczyna, jako główna podejrzana, musiała mieć przecież żelazne alibi. W ten sposób Simon pozbył się też wszystkich z kajuty i aż do przyjścia doktora Bessnera, mógł działać. Chwycił pistolet, który upuściła wcześniej Jacqueline, po czym pobiegł do znajdującej się nieopodal kajuty żony i zastrzelił Linnet. Krwią wypisał na ścianie literę „J”. Wbrew pozorom dawało to Jacqueline jeszcze mocniejsze alibi, bo wszystko to wyglądało sprawiało wrażenie, że ktoś chce ją wrobić. Potem morderca wrócił tam, gdzie go rzekomo postrzelono i... faktycznie postrzelił się w nogę pistoletem, który cały czas jeszcze trzymał w ręku. Doczołgał się do okna i wyrzucił broń za burtę. W ten sposób oboje z Jacqueline mieli świetne alibi - ona całą noc spędziła przecież pod opieką pielęgniarki, a Simona nikt nie podejrzewał, bo wszyscy myśleli, że cały czas miał przestrzeloną nogę i nie mógł nawet wyjść z kajuty.