Traktat o cudach św. Franciszka (łac. Tractatus de miraculis beati Francisci) – jedno z czterech dzieł Tomasza z Celano o św. Franciszku z Asyżu. Pierwsza wzmianka na temat autorstwa Tomasza z Celano pochodzi z kroniki Salimbene degli Adami (1221-1287). Cel i wartość Powodem powstania dzieła było uzupełnienie Życiorysu drugiego w informacje o cudach św. Franciszka, które nie zostały w nim szerzej omówione. A szczególnie w te, które były dokonane po jego śmierci i o których znano wtedy w zakonie. Nowe dzieło miało zawierać wszystkie znane (na tamten czas) cuda, które uczynił Bóg za pośrednictwem świętego i stanowić potwierdzenie świętości Franciszka. Także władze zakonne były zainteresowane w ukazaniu świętości osoby Franciszka, co miało być poświadczeniem, że założony przez niego Zakon Braci Mniejszych jest potwierdzony przez Boga. To było konieczne, jako odpowiedź na nieufność wobec zakonu ze strony pewnych środowisk Uniwersytetu Paryskiego i niektórych biskupów. Traktat miał być tylko uzupełnieniem Życiorysu drugiego jednak został uznany za jedno z odrębnych dzieł Tomasza z Celano. Dokument przedstawia dane historyczne rozwoju kultu św. Franciszka, mówi o wpływie na rozwój duchowy i życie wiernych, podaje wiele informacji dotyczących Zakonu Braci Mniejszych (imiona osób, miejsca przebywania braci i ich wspólnot).