Stanisław Kuźmiński (ur. 20 lutego 1895 w Wełże, zm. 28 października 1969 w Paryżu) – pułkownik dyplomowany pilot obserwator inżynier Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się w należącym do jego dziadka Feliksa Kuźma–Kuźmińskiego rodzinnym majątku Wełże w powiecie poniewieskim ówczesnej guberni kowieńskiej. Rodzina Kuźma-Kuźmińskich herbu Jastrzębiec pochodziła z terenów Wielkiego Księstwa Litewskiego. Stanisław był synem Jerzego Kuźma-Kuźminskiego (zm. ok. 1918 na tyfus), agronoma, administratora położonych w guberni kurskiej majątków i stadniny należących do Siergieja Rachmaninowa (kompozytora), oraz Władysławy Lesickiej (z Wołynia), która wraz z córką Marylą zaginęła w Rosji podczas rewolucji bolszewickiej. Maturę uzyskał w 1912 roku w Kursku.
Służba w Armii Imperium Rosyjskiego W 1912 podjął studia w Michajłowskiej Szkole Artylerii w Petersburgu. Po wybuchu I wojny światowej, został 24 sierpnia 1914 przydzielony w stopniu podporucznika do 69 konnej baterii artylerii polowej i wysłany na front w Galicji. Odznaczył się w czasie pierwszego szturmu na twierdzę w Przemyślu, w zwalczaniu wypadów jej garnizonu (17 września –10 października 1914), oraz w bitwach o Przełęcz Dukielską i pod Stanisławowem, gdzie 27 stycznia 1915 został ciężko kontuzjowany.