10 marca 1943 został podniesiony do godności arcybiskupiej.
Hierarcha stanowczo sprzeciwiał się białorutenizacji Kościoła prawosławnego na podległym mu obszarze, zabraniał odprawiania nabożeństw w językach białoruskim, polskim i ukraińskim, zezwalając jedynie na tradycyjny język cerkiewnosłowiański. Władze niemieckie charakteryzowały go jako zwolennika rosyjskiego charakteru Cerkwi i utrudniały mu sprawowanie obowiązków, ograniczając czas trwania nabożeństw i możliwości ich organizowania w święta przypadające w dni robocze. W październiku 1943 udał się do Wiednia na spotkanie biskupów Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji, którego uczestnicy ocenili wybór patriarchy moskiewskiego i całej Rusi, jaki miał miejsce w Moskwie, jako niekanoniczny. Zaprotestowali również przeciwko ograniczaniu działalności duszpasterskiej duchownych związanych z Cerkwią Zagraniczną na okupowanych przez Niemców terytoriach radzieckich.
W 1944 wycofał się z terenu Białorusi po jej zajęciu przez Armię Czerwoną, emigrował do Niemiec. W 1946 został przyjęty w poczet biskupów Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji. Od 1950 do śmierci w roku następnym był biskupem berlińskim.