Zabrał ze sobą dzieło o chrześcijaństwie i dwa fragmenty Naczezów, opowieść o młodzieńczej miłości Szaktasa (przyszłą Atalę) i opowieść Renégo o swoim życiu (przyszłego Renégo) z zamiarem włączenia ich do Geniuszu chrześcijaństwa. Pełny rękopis epopei złożył w depozycie, który miał odebrać po latach, gdy powrócił do Anglii jako ambasador Francji.
Po powrocie do Paryża Chateaubriand zamierzał wydać książkę o religii, której druk rozpoczął już w Londynie. Za radą Fontanesa wyłączył z niej jednak fragment Naczezów i wydał go osobno 3 kwietnia 1801 roku – pod tytułem Atala, czyli Miłość dwojga dzikich na pustyni. Publikacja Atali przyniosła Chateaubriandowi znaczny rozgłos i wywołała gwałtowny spór między zwolennikami klasycyzmu – Morelletem i M. J. Chénierem – a młodymi zwolennikami romantyzmu.