Proton K () – radziecko-rosyjska rakieta nośna, wywodząca się z radzieckiej rakiety UR-500 Proton. Była budowana przez Państwowe Produkcyjno-Badawcze Centrum Kosmiczne im. M. Chruniczewa. Wykorzystywana w latach 1967–2012.
Opis rakiety Proton K, w przeciwieństwie do bazowej rakiety Proton, był rakietą trójstopniową. Pierwszy człon wykorzystywał zestaw 6 silników RD-253, których projektantem był Walentin Głuszko. Zestaw ten zapewniał siłę ciągu 10 470 kN. Drugi stopień wykorzystywał 4 silniki RD-0210 (2399 kN), zaś trzeci stopień miał jeden silnik RD-0212 oraz 4 silniczki sterowe (613,8 kN). Podobnie do innych rakiet UR, Proton K całkowicie wykorzystywał paliwo hipergolowe – mieszaninę UDMH i tetratlenku diazotu.
Bazowa trójstopniowa konfiguracja Protona K wykorzystana została 30 razy. Tą rakietą zostały wyniesione następujące ładunki: Satelita badawczy Proton 4; Pojazdy kosmiczne TKS (włączając autonomiczne loty kapsuł Merkur); Stacje kosmiczne programu Salut / Ałmaz; Wszystkie moduły stacji kosmicznej Mir (z wyłączeniem modułu cumowniczego wyniesionego przez amerykański wahadłowiec kosmiczny); Moduły Międzynarodowej Stacji Kosmicznej: Zaria i Zwiezda.