, znany też jako siogunat Edo (jap. 江戸幕府, Edo bakufu) – wojskowo-feudalny reżim w Japonii założony przez Ieyasu Tokugawę i rządzony przez siogunów z rodu Tokugawa. Obalony przez restaurację Meiji.

Historia Śmierć jednego ze zjednoczycieli państwa – Hideyoshiego Toyotomiego w 1598 wywołała walkę o władzę między zwolennikami Hideyoriego Toyotomiego i Ieyasu Tokugawy. Decydującym starciem okazała się bitwa pod Sekigaharą, stoczona 21 października 1600, gdzie zwycięstwo odniósł Tokugawa. W 1603 otrzymał on tytuł sioguna, czym rozpoczął okres Edo (Edo-jidai lub Tokugawa, Tokugawa-jidai), zawdzięczający swoją nazwę stolicy Edo, z której zamku rządził on i jego następcy.

W 1614, za panowania sioguna Hidetady Tokugawy (choć za namową emerytowanego sioguna Ieyasu) został wydany edykt, który dał początek prześladowaniom chrześcijan w Japonii, niszczono kościoły w Kioto, chrześcijańscy daimyō zostali wygnani a wielu misjonarzy więziono. Po objęciu faktycznych rządów przez Hidetadę handel zagraniczny został ograniczony do portów Nagasaki i Hirado. Panom feudalnym zabroniono przyzwalać na praktykowanie chrześcijaństwa wśród chłopów, w 1622 miejsce miało tzw. „Wielkie Męczeństwo Genna” – 30 chrześcijan ścięto a 25 spalono na stosach. W 1637 wybuchło powstanie Shimabara, w którym uczestniczyli m.in.