Na początku I wojny światowej został internowany i umieszczony w obozie Talerhof, jako przyczynę władze austriackie podały rosyjskie obywatelstwo Jana Tomasza Kudelskiego. Po roku został zwolniony ze względów zdrowotnych i powrócił do Stanisławowa, gdzie od 1916 do 1917 należał do grupy architektów przygotowujących plany powojennej odbudowy wschodniej Galicji. W 1919 wyjechał do Warszawy i został zatrudniony w Ministerstwie Robót Publicznych, gdzie zajmował się projektowaniem budynków. Zasiadał w jury oceniającym projekty architektoniczne budynków m.in. Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w 1927, Ministerstwa Spraw Zagranicznych w 1929, Ministerstwa Robót Publicznych również w 1929. Od 1927 z ramienia Ministerstwa Robót Publicznych zasiadał w zarządzie Funduszu Kwaterunku Wojskowego. W 1930 przeszedł w stan spoczynku.