Po objęciu tronu polskiego przez Władysława IV Wazę władca ten nadał klasztorowi przywilej na prowadzenie drukarni, szpitala i szkoły.

W pierwszych latach XVIII w. monaster ucierpiał w toku działań wojennych (III wojna północna), przez co został niemal całkowicie zniszczony. Po synodzie zamojskim w 1720 klasztor został napadnięty i zdewastowany przez grupę katolickich szlachciców. W 1777 w zrujnowanym monasterze pozostawało tylko pięciu mnichów. Gdy po II rozbiorze Polski Mińsk znalazł się w granicach Imperium Rosyjskiego, caryca Katarzyna II sfinansowała remont głównej klasztornej cerkwi, lecz równocześnie nakazała skasować wspólnotę i przenieść ostatnich mnichów do monasteru w PińskuZa panowania tej władczyni kasacie uległo 75% rosyjskich monasterów. Por. . Monasterski sobór Świętych Piotra i Pawła w Mińsku pozostał czynny jako siedziba parafii.

Uwagi

Przypisy

Kategoria:Nieczynne klasztory prawosławne w Mińsku i obwodzie mińskim Kategoria:Obiekty sakralne w Mińsku