Podstawową amunicją były granaty fosforowe No. 76 Special Incendiary Grenade. Mimo że w miotaczu stosowano wersję ze wzmocnionym korpusem, wciąż zdarzało się, że granat pękał w lufie i stwarzał w ten sposób zagrożenie dla życia obsługi. Później wprowadzono więc do użytku granaty obronne No. 36M i przeciwpancerne No. 68, a dzięki rozszerzeniu wachlarza stosowanej amunicji miotacz Northovera mógł zacząć odgrywać rolę broni wsparcia piechoty. Pracowano także nad zwiększeniem szybkostrzelności. W tym celu powstała wersja dwulufowa i wersja z magazynkiem na pięć granatów.
Proste przyrządy celownicze można było ustawić do strzału na określone odległości: 46, 67, 91, 114, 137, 160 i 183 metry, celność broni była jednak niska. Aby zwiększyć mobilność miotacza, instalowano go (również prowizorycznie) na różnych podwoziach, na przykład na wózkach holowanych przez samochody. W końcowym okresie wojny, ze względu na niewystarczające możliwości miotacza w zakresie zwalczania pojazdów opancerzonych, broń tę przeklasyfikowano na broń zadymiającą.
Wycofywanie miotacza ze służby w Home Guard rozpoczęło się 20 marca 1944 roku.
Zobacz też Ampułomiot Granatnik Szustra
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Granatniki Kategoria:Brytyjska broń strzelecka II wojny światowej