Wiąże się to nie tylko z tendencją do oszukiwania (blefowania), ale także do samooszukiwania się, aby blef mógł być wiarygodny. Jeżeli jednak jednostki mogą zyskiwać, albo mogą zyskiwać ich krewni, dochodzić może do wymiany informacji. Kultura mogła się rozwinąć wraz z początkami używania języka, ponieważ koszt przekazu informacji pozagenetycznej jest nieporównywalnie niski w stosunku do wymiany informacji genetycznej.
Altruizm jako zachowanie społeczne nie był przeciwstawiany egoizmowi już w czasach starożytności. Stoicy zakładali, że jednostka przedkłada działanie altruistyczne nad egoistyczne skłonności i robi to także dla własnego dobra. Z kolei Friedrich Nietzsche twierdził, że altruizm jest egoizmem „ludzi słabych”, widzących w nim własne szanse na przetrwanie.
Inne formy altruizmu Dość charakterystyczny dla gatunku ludzkiego jest także altruizm nieodwzajemniony, a więc zachowania altruistyczne w stosunku do osób niespokrewnionych i bez oczekiwania, przynajmniej bezpośrednio czy w najbliższym czasie, na odwdzięczenie się nam przez te osoby za to, co zrobiliśmy. Przykładami takich zachowań mogą być jałmużna czy uratowanie tonącego. Wielu upatruje źródeł tej formy altruizmu w rozwoju kultury.