mały|250px|(mal. William Maw Egley, 1858) Pani z Shalott (ang. The Lady of Shalott) – poemat autorstwa Alfreda Tennysona z 1842 roku, nawiązujący do legend arturiańskich i powstały z inspiracji legendą o Elaine z Astolat.
Forma lewo|mały|190px|(mal. William Holman Hunt, 1905) Utwór jest napisany kunsztowną strofą dziewięciowersową, rymowaną aaaabcccb. Wersy są w większości czteroakcentowe.
On either side the river lie Long fields of barley and of rye, That clothe the wold and meet the sky; And thro' the field the road runs by To many-tower'd Camelot; The yellow-leaved waterlily The green-sheathed daffodilly Tremble in the water chilly Round about Shalott.
Treść mały|190px|lewo|"Dość mam już półmroku" rzekła Pani z Shalott - obraz pędzla Johna Williama Waterhouse'a, 1915. mały|240px|(mal. J.W. Waterhouse, 1888) Poemat opisuje historię damy z zamku na wyspie Shalott. Podlega ona klątwie zmuszającej ją do bezustannego tkania zaczarowanej sieci. Nie wolno jej też wprost oglądać świata na zewnątrz, więc widzi tylko jego odbicie w lustrze.
Pewnego razu, widząc przejeżdżającego obok zamku Lancelota, zakochuje się w nim.