Badania magnetostratygraficzne wskazują, że najniższa część formacji gogolińskiej należy do górnego oleneku (spasianu), wyższa część formacji gogolińskiej do egeju i bitynu, a najwyższa do pelsonu.
Granice Współcześnie dolna granica formacji gogolińskiej nie jest odsłonięta. Paul Assmann przyjął pięć kryteriów makroskopowych do wyznaczania granicy retu i wapienia muszlowego. Do ustalenia tej granicy w terenie wystarczające jest jedno z trzech kryteriów litologicznych zaproponowanych przez Paula Assmanna: brak struktury jamistej, charakterystycznej dla leżących poniżej wapieni retu pojawienie się wapieni pelitowych lub organodetrytycznych o strukturze falistej lub falisto-gruzłowej pojawienie się wapieni organodetrytycznych zawierających wśród składników ziarnistych elementy szkieletowe liliowców Górną granicę formacji gogolińskiej i jednocześnie dolną granicę leżącej powyżej formacji górażdżańskiej wyznacza spąg pierwszej grubej ławicy wapienia ziarnistego (onkolitowego)Niedźwiedzki R., 2000: Litostratygrafia formacji górażdżańskiej i formacji dziewkowickiej na Śląsku Opolskim.