Rok później, 5 lutego 1881 roku, Manns wykonał całą symfonięOtto Erich Deutsch – The Schubert Thematic Catalogue, Dover Publications, Inc. New York, 1995, s.34..
Obsada Skrzypce I, II, altówka, wiolonczela, kontrabas, flet I, obój I, II, klarnet I, II, fagot I, II, róg I, II, trąbka I, II, kotły
Części utworu I Adagio – Allegro vivace D-dur II Andante G-dur, 6/8 III Allegro D-dur, 3/4 IV Allegro vivace D-dur
I Symfonia D-dur ma klasyczną czteroczęściową budowę. Dla wolnej II części Andante wzorem dla Schuberta było Andante z Symfonii Praskiej Mozarta, obydwa w G-dur i metrum 6/8. Część III Allegro jest menuetem (brak oznaczenia w partyturze).
Literatura Otto Erich Deutsch – The Schubert Thematic Catalogue, Dover Publications, Inc. New York, 1995. Tadeusz Marek - Schubert, PWM, Kraków, 1988. Brian Newbould – Schubert and the Symphony. A New Perspective, Toccata Press, 1992.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Symfonie Franza Schuberta