W trakcie I wojny światowej bagnety S84/98 (obu wersji) były popularnie wykorzystywane przez różne formacje armii niemieckiej, nie uzyskując jednak rangi bagnetu podstawowego w piechocie (którym od 1915 r. był S98/05). thumb|S84/98/34 ostatnia wersja bagnetu Rolę podstawowego ogólno-wojskowego bagnetu, S84/98 zyskał dopiero w III Rzeszy, co zbiegło się z modernizacją jego konstrukcji. Nowa wersja bagnetu S84/98 n.A. przyjęta została na wyposażenie w 1934 r. (przez co współcześnie bywa popularnie określana jako S84/98/34 lub S84/98 III). Wszystkie elementy stalowe bagnetu i pochwy pokryte zostały ciemną ochronną warstwą antykorozyjną (oksydowanie), a w miejsce drewnianych okładzin rękojeści, zaczęto stosować wersje z tworzywa sztucznego (bakelitu). w celu oszczędności postanowiono częściowo powrócić do okładzin drewnianych. Bagnety produkowane pod koniec wojny były wykonane bardzo niestarannie - wytwarzano je z niehartowanej stali, nie posiadały osłony ogniowej okładzin, które zdarzały się być także mocowane do trzpienia nitami (zamiast śrub).
Zarówno po I jak II wojnie światowej bagnety S84/98 trafiały na wyposażenie wielu innych armii świata (w tym Wojska Polskiego). Zanik ich stosowania nastąpił wraz z wycofaniem ze służby karabinów powtarzalnych Mausera w okresie powojennym.