Neurohistoria sztuki (ang. Neuroarthsitory) – nowa perspektywa badawcza stworzona przez emerytowanego profesora Uniwersytetu Wschodniej Anglii, Johna Oniansa.
Pochodzenie terminu Aby rozumieć czym jest nowe podejście do analizy obrazu konieczne jest poznanie kontekstu, w jakim powstawał. Swoją pionierską książkę, Neuroarthsitory: From Aristotle and Pliny to Braxandall and Zeki (Onians 2008), Onians dedykuje „historykom sztuki przyszłości, którzy będą mieli odwagę być także neurohistorykami sztuki”. Dedykacja ta jest znacząca w kontekście innowacyjności, metody ujmującej współczesny dorobek nauk, takich jak: kognitywistyka, neuroestetyka, neurofizjologia itd. Ważną informacją jest także to, że Onians swoją perspektywę tworzył przy udziale Semira Zekiego uznanego neurofizjologa i fundatora neuroestetyki. Ten słynny historyk sztuki znany jest głównie z redakcji monumentalnego Atlasu Sztuki Świata (Onians 2004). Cenione jest także jego rewolucyjne podejście do historii sztuki wyrażające się, między innymi, w programie badawczym prowadzonego przez niego Instytutu Sztuki Świata (Onians 2004), a nie Instytutu Historii Sztuki, jak jest to przyjęte w wielu placówkach naukowych na świecie. Program neuroarthistory jest najnowszym pomysłem uznanego naukowca i jednocześnie najbardziej awangardowym.