Kolejnym zarzutem jest redukcja statusu „wielkiego dzieła sztuki” do, postrzeganego przez te same mechanizmy, doświadczenia codziennego. Onians przywołuje przykład badań Zekiego nad preferencją estetyczną, a konkretniej nad tym, czym jest „dobre” dzieło sztuki. Zeki pisze o obrazach geometrycznych Mondriana porównując je do ułożonych na chodniku kostek brukowych. Takie porównania budzą sprzeciw niektórych historyków sztuki, czemu dał wyraz, między innymi, John Hyman w swoim artykule Art and Neuroscience (Hyman, 245-263). Ogromna (coraz większa) liczba zmiennych dających się opisać i mogących mieć znaczenie dla końcowej analizy, wymaga od jej twórców zdrowego dystansu do panującego porządku sztuki, co więcej, wymaga gotowości, aby ten porządek zmienić.
Przypisy
Bibliografia Gombrich Ernst, „A lifelong Interest: Conversation on Art and Science with Didier Eribon”; Thames and Hudson, London 1993, s. 133.