Rejon ust-tarcki (ros Усть-Таркский район) – rejon będący jednostką podziału administracyjnego rosyjskiego obwodu nowosybirskiego.
Historia Rosyjska obecność na ziemiach tworzących obecnie rejon ust-tarcki zaczyna się w XVIII wieku. Impuls do rozwoju dało wytyczenie przez ten obszar jednego z syberyjskich traktów handlowych. W XIX wieku następuje napływ osadników, a miejscowa ludność trudni się głównie rolnictwem, hodowlą i handlem. W czasach Imperium Rosyjskiego administracyjnie ziemie te podlegały władzom w Omsku. W burzliwym okresie rewolucji i rosyjskiej wojny domowej ziemie te najpierw podlegały rządowi na którego czele stał admirał Aleksandr Kołczak, a następnie zostały zajęte przez bolszewików. W wyniku kolejnych reform administracyjnych znalazły się m.in. w rejonie tatarskim. Rejon ust-tarcki decyzją władz sowieckich został powołany do życia w styczniu 1936 roku. Składał się on z 17 osiedli typu wiejskiego (sielsowietów). W okresie forsownej stalinowskiej polityki kolektywizacji rolnictwa kołchozom i sowchozom nadawano nazwy związane z komunistyczną ideologią, m.in. "1 Maja", "Ilicz" (na cześć Włodzimierza Lenina), "Czerwony Komsomolec", a także nazwy na cześć Włodzimierza Lenina, Józefa Stalina, Karola Marksa i Klimenta Woroszyłowa. Od 1937 roku rejon ust-tarcki leży w obrębie obwodu nowosybirskiego.