Były to głównie tereny rolnicze, które w latach dwudziestych XX wieku produkowały około miliona ton różnych zbóż. W latach trzydziestych z inicjatywy Józefa Stalina rusza natomiast proces forsownej kolektywizacji sowieckiego rolnictwa. Jednocześnie rozwijany jest nadal lokalny przemysł. Od 1932 roku produkowano tu m.in. bojlery do urządzeń grzewczych. W czasie wielkiej wojny ojczyźnianej ewakuowano tu kilka zakładów przemysłowych i instytutów naukowych z zachodu kraju, np. z Leningradu. Schronienie znalazło to także 7127 osób. Po wojnie liczba ludności wynosiła 50 800 osób, z czego 28 600 stanowili mężczyźni. Łącznie działało tu też 16 małych i średnich zakładów przemysłowych. W dalszym ciągu inwestowano także w rolnictwo. Łącznie 12 mieszkańców otrzymało tytuł Bohatera Związku Radzieckiego, 65 mieszkańców Order Lenina, a 7 tytuł Bohatera Pracy Socjalistycznej.