Dąmbscy z Lubrańca (z Dąbia) herbu Godziemba – polska rodzina szlachecka wywodzącą się z Kujaw. W 1444 r. Bernard z Małej Kłobi nabył za 800 grzywien wieś Dąbie k. Lubrańca. Od nazwy tej miejscowości pochodzi nazwisko Dąmbski, które utrwaliło się za czasów Marcina Dąmbskiego, wnuka Bernarda. Dwaj synowie Marcina dali początek dwóm liniom Dąmbskich – starszej na Lubrańcu i Borucinie oraz młodszej na Dębicach i Poddębicach. Według Adama Bonieckiego od XVII w. starsza linia zaczęła używać tytułu hrabiego na Lubrańcu, który został potwierdzony 1819 i 1826 r. w Prusach, a w 1824 r. w Królestwie Polskim. Istniała jeszcze jedna gałąź tej rodziny, o nieustalonym pokrewieństwie z liniami wymienionymi wyżej. Jej protoplastą był Jakub Dąmbski, który żył pod koniec XVI wieku. W czasach I Rzeczpospolitej rodzina Dąmbskich wydała 24 senatorów, w tym biskupa krakowskiego (Stanisław Kazimierz Dąmbski), marszałka nadwornego koronnego (Wojciech Andrzej Dąmbski) oraz 6 wojewodów i 16 kasztelanów.
Zarys genealogii