Uwięzieni Stillfriedowie nawrócili się na katolicyzm, odzyskali wolność i ponowne prawo do dóbr noworudzkich, które od 1742 r. zostają włączone do Prus na skutek zakupienia ziemi kłodzkiej przez króla Prus Fryderyka II. W 1810 r. Nowa Ruda wraz z przyległościami przeszła na własność rodziny Magnisów.
Odrębność geograficzna i kulturowa ziemi noworudzkiej oraz silny wzrost potencjału gospodarczego w XIX wieku, dawał mocne atuty dla ówczesnych władz noworudzkich w staraniach o utworzenie własnej jednostki terytorialnej na szczeblu powiatu. Prusacy po usadowieniu się na Śląsku w 1854 r. z części powiatu kłodzkiego, która obejmowała północną część hrabstwa kłodzkiego, wydzielili oddzielny powiat noworudzki, który w całości obejmował ziemię noworudzką. Powiat należał do wrocławskiego departamentu kameralnego, w którym pozostawał do końca II wojny światowej. Powiat obejmował dwa miasta – Nową Rudę i Radków, oraz 37 osad wiejskich a siedzibą powiatu była Nowa Ruda. Powiat istniał do 1932 r., kiedy ponownie połączono go z powiatem kłodzkim.