Ludwik Falk (ur. 30 września 1872 w Lipawie (Łotwa), zm. ?) – lekarz łódzki pochodzenia żydowskiego.
Rodzina Syn Józefa, kupca i działacza społecznego i Szyfry Michelson.
Nauka i studia Po ukończeniu gimnazjum i szkoły muzycznej w Lipawie studiował na uniwersytecie w Dorpacie i Uniwersytecie w Berlinie, gdzie w 1897 r. uzyskał tytuł doktora medycyny. Przez pewien czas był asystentem w klinice słynnego dermatologa i wenerologa prof. Alberta Neissera we Wrocławiu.
Praca zawodowa i służba wojskowa Przybył do Łodzi i tu rozpoczął prywatną praktykę lekarską. Wkrótce jednak został powołany do służby wojskowej - uczestniczył jako lekarz wojskowy w wojnie rosyjsko-japońskiej (1904–1905).
Po demobilizacji przybył do Łodzi i wspólnie z Zygmuntem Golcem i Stanisławem Jelnickim, założył przy ul. Wólczańskiej 36 prywatną lecznicę chorób skóry, dróg moczowych i chorób wenerycznych. W 1910 r. przywiózł z Frankfurtu nad Menem wynaleziony przed rokiem przez Paula Ehrlicha preparat krętkobójczy salwarsan „606”, stanowiący przełom w leczeniu chorób wenerycznych. Oprócz typowej działalności leczniczej prowadzono w lecznicy także swoiste badania profilaktyczne - „badanie mamek i służby na syfilis z wydaniem odpowiednich świadectw”Łódzki przewodnik medyczny, Łódź 1909.