Sygnał uruchamiała maleńka metalowa wtyczka kontaktująca w danym momencie z przewodem elektrycznej bateryjki, umieszczonej wewnątrz kasety zwojowej aparatu. Pomysł Małachowskiego w późniejszym czasie został wykorzystany przez firmę Eastmana.
Wśród osiągnięć Małachowskiego należy wymienić też, opracowany w 1880 r., sensytometr, który w następnym roku został uznany przez specjalną komisję za wzorcowy i stał się podstawą normalizacji w dziedzinie materiałów światłoczułych. Sensytometr konstrukcji Małachowskiego wyposażony był w płytkę szklaną z 25 kwadratowymi polami o coraz większym zaczernieniu, w ten sposób, iż współczynnik pochłaniania światła zwiększał się dwukrotnie co trzy stopnie, podobnie jak w skali nowoczesnego systemu DIN. Czułość w stopniach Warnerkego była określana w Anglii prawie do końca XIX wieku, a nawet, jak podaje Henryk Latoś w 1000 słów o fotografii, do 1920 r.
Działalność Poza działalnością wynalazczą i przedsiębiorczą Małachowski utrzymywał kontakty z innymi konstruktorami i wynalazcami w dziedzinie fotografii, a także z organizacjami i towarzystwami fotograficznymi w różnych krajach europejskich.