Era klasyczna (1927–1935) Harlem i narodziny lindy hop Popularność sportów z udziałem ludności afroamerykańskiej spowodowała poprawę postrzegania tej ludności w białych społecznościach pochodzenia europejskiego w całych Stanach Zjednoczonych, a w szczególności w Nowym Jorku. Z uwagi na małą dostępność i odosobnienie czarnej ludności zamieszkałej w gettach zaowocowało to fascynacją kulturą, muzyką oraz tańcem afroamerykańskim. Obecność białej ludności w miejscach przeznaczonych dla Afroamerykanów przynosiło duży dochód barom, klubom oraz teatrom zlokalizowanym w Harlemie oraz dawało pracę czarnym artystom w mieście głęboko pogrążonym w kryzysie ekonomicznym.
Biała publiczność klasy wyższej i średniej została wystawiona na kontakt z rozrywkami robotniczej klasy Harlemu. Na początku kontakt ten ograniczał się do odwiedzania przez białych miejsc, w których czarni spędzali czas w Harlemie, jednakże później poprzez pokazy objazdowe, muzykę popularną oraz filmy przerodziło się to w swoiste zapotrzebowanie na afroamerykańskie formy rozrywki. Do czasu gdy tańce typu lindy hop przeniknęły do głównego nurtu białej publiczności, zostały one przearanżowane poprzez białych nauczycieli oraz studia filmowe spełniając standardy estetyczne oraz towarzyskie białej ludności USA.