Na stadion zapędzono kilkaset uczniów z sanockich szkół, aby przymusowo obejrzeli to wydarzenie.
Po nadejściu frontu wschodniego u kresu II wojny światowej w dniu 1 października 1944 zorganizowano na stadionie uroczystość z okazji wyzwolenia Ziemi Sanockiej (przemawiał wówczas nowy starosta Andrzej Szczudlik), a z tej okazji rozegrano także mecz piłkarski. Tuż po wojnie „Wierchy” były jedynym stadionem w Sanoku, jednak w tym czasie pozostawał w zaniedbanym stanie, nieogrodzony, zaś trybuna była zepsuta. Około 1950 o przejęcie obiektu rywalizowały sanockie kluby Stal i Unia. W latach 50. na stadionie swoje mecze w A Klasie rozgrywał Górnik Sanok. W kolejnych latach PRL stadion został rozbudowany z inicjatywy Zbigniewa Dańczyszyna (prezes klubu Górnik–Sanoczanka Sanok), Edwarda Kasperkiewicza, Michała Borczyka, Zbigniewa Charchalisa, zaś w trakcie modernizacji w latach 1955–1956 wybudowano trybunę południową na 750 miejsce wraz z pomieszczeniami w jej wnętrzu, a także przebudowano płytę, bieżnię, ogrodzenie. Obiekt stanowił wówczas Powiatowy Ośrodek Kultury Fizycznej i TurystykiStefan Stefański, Sanok i okolice. Sanok 1963, s. 32.. W okresie PRL przy stadionie funkcjonował hotel Powiatowy Ośrodek Sportu, Turystyki i Wypoczynku „Wierchy”.