Po nocnym czuwaniu i kolejnej procesji – do kościoła klasztornego – nastąpiła koronacja.
Apogeum kultu w sanktuarium przypadło na okres przed powstaniem styczniowym. A. Sławenko-Sławiński pisał w 1857 r.Krystyna Pawłowska, Do Maryi Skępskiej po łaski, Skępe 2011.:
Wraz z kasatą klasztoru w 1864 r. ruch pielgrzymkowy uległ, na skutek carskich ukazów, ograniczeniu. Miejscowa ludność na znak protestu wobec polityki zaborcy przejawiającej się zamknięciem klasztoru zaczęła wówczas budować kapliczki z Maryją Skępską, która stała się symbolem Polski, katolicyzmu, walki o wolność. Twórcy ludowi wyspecjalizowali się natomiast w rzeźbieniu Madonny Skępskiej. Do odnowienia kultu przyczyniły się także rocznice 400- i 500-lecia sprowadzenie Figury Matki Bożej do Skępego (1896 i 1996).
W 2017 r. nowe badania zarówno nad kultem, jak i samą Figurą podjął historyk Ziemi Dobrzyńskiej, prezes Dobrzyńskiego Towarzystwa Naukowego, prof. Mirosław Krajewski, który dał temu wyraz w naukowej pracy pt. „Dobrzyńska i Brzemienna Matka Boża w skępskim wizerunku”. Począwszy od 4 lutego 1954 r. datuje się inny wyraz Figury w związku ze zdjęciem ciężkiego, blaszanego płaszcza z okresu koronacyjnego, jednak dopiero od 20 września 2014 r. (staraniem o. Dobromiła M.