Niektóre hauby dodatkowo zaopatrzano w ogrzewanie elektryczne, które było niezwykle przydatne dla pilotów podczas lotów na dużych wysokościach lub w czasie okresu zimowego.
Razem z pojawieniem się zamkniętych kokpitów zapotrzebowanie na pilotki zmalało, jednak całkowicie nie zaprzestano użytkowania ich. Dowodem na to jest fakt, że Charles Lindbergh podczas swojego samotnego przelotu między lądem Ameryki Północnej a Europą w 1927, miał założoną pilotkę, choć jego samolot, Spirit of St. Louis miał zamknięty kokpit. Hauby lotnicze przeżyły swoją drugą młodość podczas trwania II wojny światowej, kiedy to znowu piloci nakładali je na swoje głowy podczas lotów. Jednak ponownie straciły swoją pozycję po rozpoczęciu wprowadzania do użytku samolotów odrzutowych, kiedy to skórzane pilotki poczęto zastępować pewniejszymi i bardziej bezpiecznymi dla pilotów nowoczesnymi hełmami wykonanymi z tworzyw sztucznych jak plastik czy później włókna węglowe.
Obecnie pilotki stanowią element mody masowej jako czapki zimowe. W lotnictwie są używane w bardzo małym stopniu. Wykorzystują je zazwyczaj grupy rekonstrukcyjne, niektóre zespoły akrobacyjne itp.
Zobacz też Hełmofon polski czołgowy
Bibliografia
Kategoria:Wojskowe nakrycia głowy Kategoria:Czapki