Henryk Mianowski (ur. 9 kwietnia 1882 we Lwowie, zm. 11 stycznia 1955 w Krakowie) – polski polityk, działacz gospodarczy. Syn notariusza Edgara Mianowskiego i Seweryny Rauch; brat Edwarda Mianowskiego (1884 – 1940), dyrektora gazowni miejskiej w Krakowie.
Życiorys Ukończył gimnazjum we Lwowie w 1900 roku i Politechnikę Lwowską w 1905 roku z tytułem inżyniera, specjalizując się w budowie maszyn. Odbył studia uzupełniające w Paryżu. Pracował w fabryce maszyn we Lwowie oraz fabryce wełny sztucznej w Aefligen w Szwajcarii.
W latach 1908–1910 był asystentem w katedrze technologii mechanicznej Politechniki Lwowskiej. Od 1910 roku przebywał stale w Krakowie, gdzie do 1930 roku nauczał w Wyższej Szkole Przemysłowej. W czasie I wojny światowej został zmobilizowany do armii austriackiej. W grudniu 1914 roku został ciężko ranny i dostał się do niewoli rosyjskiej. W 1917 roku brał udział w organizacji I Korpusu Polskiego w Rosji. Potem służył w Wojsku Polskim, aż został zdemobilizowany jako inwalida w stopniu porucznika rezerwy.