Płaszczyzna Laplace’a może być różna dla różnych ciał w tym samym układzie, podczas gdy płaszczyzna niezmienna jest jedna dla całego układu.
W Układzie Słonecznym W większości przypadków płaszczyzna Laplace’a jest bliska płaszczyzny równika planety, wokół której krąży satelita (jeżeli jego orbita przebiega względnie blisko planety) lub blisko płaszczyzny orbity planety wokół Słońca (jeżeli satelita krąży po dalekiej orbicie). Wynika to z różnego wkładu zaburzeń pochodzących od planety i od gwiazdy, których proporcja zależy od odległości od planety – dla dalekich orbit perturbacje pochodzące od Słońca przeważają nad tymi pochodzącymi od planety, które dominują na ciaśniejszych orbitach.
Przykładami naturalnych satelitów, których płaszczyzny Laplace’a są położone blisko płaszczyzny równikowej, są księżyce Marsa i wewnętrzne księżyce planet-olbrzymów. Zewnętrzne księżyce nieregularne tych planet oraz ziemski Księżyc są przykładami satelitów, których płaszczyzny Laplace’a są położone blisko płaszczyzny orbity planety. Niektóre satelity, takie jak Japetus krążący wokół Saturna, orbitują w strefie przejściowej, a płaszczyzna Laplace’a znajduje się w pośrednim położeniu.
W niektórych przypadkach duże satelity planety (jak Tryton krążący wokół Neptuna) mogą wpływać na położenie płaszczyzny Laplace’a mniejszych satelitów krążących wokół tej samej planety.
Przypisy
Kategoria:Mechanika nieba