Kilka lat później Wegert nawiązał kontakt z historyczką dr Simone Erpel, po natrafieniu w jej publikacji „Zivilcourage – Schlüsselbild einer unvollendeten Volksgemeinschaft” na informację, że identyfikacja mężczyzny ze zdjęcia nie jest całkowicie pewna, gdyż rodzinie Landmesserów nie udało się poprzeć dokumentami faktu, iż August Landmesser był w tym czasie pracownikiem stoczni. Wegert przedstawił natomiast oryginał świadectwa pracy swojego ojca z którego jednoznacznie wynikało, iż w latach 1934–1945 pracował on tam jako ślusarz. Ponadto według Wegerta z ustnych przekazów jego rodziców, ich przyjaciół oraz kolegi ojca ze stoczni wynikało, że jego ojciec ze względów religijnych z premedytacją odmawiał oddawania czci Hitlerowi, nigdy nie podnosił ręki do hitlerowskiego salutu, a na pozdrowienie „Heil Hitler” miał zawsze odpowiadać zwykłym „dzień dobry”. Fakt, że prowokacyjne zachowanie jego ojca nie spotkało się z żadnymi reperkusjami tłumaczył natomiast ochroną ze strony jego przełożonych, wynikającą z zapotrzebowania na wykwalifikowanych pracowników. Miało to również uchronić Gustav Wegerta przed powołaniem do wojska przez większą część wojny (poza krótkim epizodem w Volkssturmie przed samym jej końcem).
Przypisy
Kategoria:Żołnierze Wehrmachtu Kategoria:Ofiary represji Niemiec nazistowskich w Europie 1933–1945 Kategoria:Niemieccy uczestnicy kampanii afrykańskiej 1940–1943 Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1944