Wybrano go atamanem kozackiego okręgu narodowego w Jugosławii. Był kilkakrotnie aresztowany przez władze jugosłowiańskie z powodu organizacji półlegalnych „stanic wolnokozackich”. W latach 1935–1936 pełnił funkcję atamana Serbii. Pod koniec lat 30. opublikowano jego pierwszy poetycki tomik pt. Piesni woli, a krótko potem Poemy. Wiosną 1940 r. stanął na czele Związku Wszechkozackiego w Serbii, który współpracował z Kozackim Ruchem Narodowowyzwoleńczym (KNOD), wspieranym przez Niemców. Po zajęciu Jugosławii przez wojska niemieckie w kwietniu 1941 r., sprzeciwiał się werbunkowi Kozaków do nowo formowanego Rosyjskiego Korpusu Ochronnego. Po pewnym czasie objął funkcję 1 zastępcy przewodniczącego KNOD. Został też redaktorem naczelnym pisma „Kazaczij Wiestnik”. Pod koniec wojny ewakuował się do Monachium, gdzie po jej zakończeniu reprezentował interesy kozackich separatystów. Następnie współpracował z międzynarodowymi organizacjami antykomunistycznymi. Pisał liczne artykuły dotyczące kwestii kozackich do zachodniej prasy. Był członkiem redakcji pisma „Problems of the Peoples of the USSR”. Redagował też pismo „Kazakija”. Był autorem 3 zbiorów poematów, jak Олень, Три брата, Diadia Janosz, iemion-otrok, W pamiat’ junych let, Iwan i Fienia, Galina Buławina, Stiepan, Gorodok Wietniutiew. W 1961 r.