sinologowie odwołujący się do innych tradycji wolą używać długiej nazwy „znak pisma chińskiego”.
Sinogramy niekiedy niepoprawnie nazywane są: „hieroglifami chińskimi” lub po prostu „hieroglifami” (jest to rusycyzm: po rosyjsku иероглиф oznacza znak każdego pisma niefonetycznego, np. pisma staroegipskiego, sumeryjskiego pisma klinowego, pisma rongo-rongo z Wyspy Wielkanocnej czy właśnie pisma chińskiego; po polsku hieroglify to wyłącznie znaki pisma egipskiego); „charakterami” lub „glifami” (jest to anglicyzm, po angielsku character to m.in. „znak napisany” a glyph to po prostu „znak pisma”); albo „piktogramami” (dalece nie każdy sinogram jest piktogramem).
Sinogramy wywodzą się ze starszych postaci pisma chińskiego i zachowały swój jednolity charakter logograficzny od czasów pisma na kościach wróżebnych z czasów dynastii ShangPeter Hassler, Kości wróżebne, Warszawa 2009.. Nie zmienia to faktu, że postaci konkretnych znaków były wielokrotnie modyfikowane, zarówno w samych Chinach, jak i w krajach sąsiadujących (zwł. w Japonii, zob. shinjitai). Do oryginalnego zestawu znaków dodawano nowe znaki, niezbędne do zapisu nowych pojęć – do odróżniania nowych znaczeń terminów homonimicznych (np. podczas tłumaczenia bogatej literatury buddyjskiej z sanskrytu i in.