Edmund Dantès (19-33 lata) – młody marynarz pełen ufności i miłości do świata. Dobry, życzliwy, rzetelny pracownik firmy Morrel i syn, zdolny i utalentowany żeglarz. Kochający ojca, narzeczoną i morze. Nie spodziewa się, że ktokolwiek może go nienawidzić i chcieć go zniszczyć. Wydaje mu się, że wszyscy powinni cieszyć się razem z nim jego szczęściem. Przeżywa bolesne rozczarowanie, gdy odkrywa, że jest inaczej. W więzieniu popada w apatię, zamyka się w sobie, o mało nie traci też zmysłów. Dzięki pomocy księdza Farii znajduje znowu sens życia. Stawia sobie cele i je realizuje. Potem jako przemytnik jest wciąż taki sam jak zawsze, czyli lojalny i uczciwy wobec kompanów, choć też i nieco nieufny. Ostrożnie podchodzi do sprawy skarbu, boi się o skradzenie go lub przehulania przez załogę Panny Amelii. Młody, biedny, naiwny i skrzywdzony człowiek, który zawinił jedynie tym, że wiernie wykonywał swoje obowiązki i nie był zbyt czujny, by zauważyć, że ma wrogów. Niekiedy bywa narwany. Nie umie wymyślić odpowiedniego sposobu zemsty na swoich wrogach, właściwie to jeszcze jej nie planuje. Pan Zaccone (czyli Edmund po znalezieniu skarbu, wiek 33 - ok. 36 lat) – człowiek, którego los okrutnie skrzywdził. Chce za wszelką cenę dowiedzieć się kto i po co to zrobił. Gdy to odkrywa, jest rozgoryczony, ale jeszcze nie dyszy żądzą zemsty.