Maksymilian LandauW dokumentacji gimnazjalnej wymieniony w języku niemieckim jako „Maximilian Landau”. W ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Maksymilian II Landau” w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko. (ur. 8 marca 1882 w Kamionce Strumiłowej, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski nauczyciel, podpułkownik uzbrojenia Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Ludwika i Rozalii z Wolkenbergów urodzony 8 marca 1882 w Kamionce Strumiłowej. Przez osiem lat kształcił się w K. K. Gimnazjum im. Rudolfa w Brodach z niemieckim językiem wykładowym, gdzie w 1900 zdał maturę. Ukończył studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie w 1904. W latach 1904–1914 był profesorem gimnazjalnym i pracował w macierzystym gimnazjum w Brodach, gdzie uczył języka niemieckiego, języka polskiego, prowadził kółko germanistyczne oraz był zawiadowcą (kustoszem) niemieckiej biblioteki uczniów. Był autorem zbioru poezji „Chwile” (1913). W latach 1912–1914 działał w Drużynach Bartoszowych – był członkiem Rady Naczelnej. W 1911 został komisarzem chorągwi w Brodach, a w listopadzie tego roku zorganizował tam kurs drużynowychM. Gałęzowski, Na wzór Berka Joselewicza.