1 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i został początkowo przydzielony do Dowództwa Artylerii Armii „Wschód”, a następnie do szkolnictwa wojskowego. W sierpniu 1919 został instruktorem w Korpusie Kadetów w Krakowie-Łobzowie. W tym też roku uzyskał awans na stopień kapitana i przeniesiono go na stanowisko instruktora do Szkoły Podoficerów Artylerii w Krakowie i Toruniu. W kwietniu 1920 mianowany dowódcą II dywizjonu 4 pułku artylerii polowej i wysłany na front. Na jego czele uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W maju tego roku wyróżnił się podczas walk nad Berezyną. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i został zweryfikowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919.
13 kwietnia 1921 został odznaczony Krzyżem „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.: Na początku lat 20. formalnie pozostawał nauczycielem w stanie nieczynnym, przynależnym do gimnazjum w Brodach. W 1923 roku służył jako zastępca dowódcy pułku w 4 pułku artylerii polowej. Został awansowany na podpułkownika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku. Od 13 lutego 1928 do maja 1932 był dowódcą pułku manewrowego artylerii w Toruniu, który z dniem 1 stycznia 1932 roku został przemianowany na 31 pułk artylerii lekkiej.