W 1947 roku uzyskała specjalizację w zakresie neurologii, w 1948 habilitację (jako pierwsza kobieta w dziejach gdańskiej uczelni), na podstawie pracy O rozwoju układu ruchowego dziecka między 1 a 10 dniem życia. Rok później wyjechała na staż specjalizacyjny do Państwowego Instytutu Pediatrii w Leningradzie, gdzie otrzymała stopień kandydata nauk. Po powrocie, w 1950 roku uzyskała specjalizację w zakresie neurologii dziecięcej. W tym samym roku została kierownikiem pierwszego w Polsce Oddziału Neurologii Dziecięcej im. Janusza Korczaka Kliniki Neurologicznej w Gdańsku, na stanowisku docenta. W 1951 roku zastąpiła profesora Jakimowicza na stanowisku kierownika Katedry i Kliniki Neurologii Akademii Medycznej w Gdańsku, w 1954 roku została profesorem nadzwyczajnym a w 1960 profesorem zwyczajnym (także jako pierwsza kobieta w historii Akademii Medycznej w Gdańsku). W 1970 roku, po podziale Kliniki Neurologicznej, została kierownikiem Kliniki Neurologii Rozwojowej, którą prowadziła do przejścia na emeryturę w 1977 roku.