Eugeniusz Robert Lityński (ur. 15 października 1892 w Niżniowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Bronisława i Ludwiki ze Stępkowskich, urodzony 15 października 1892 roku w Niżniowie, pow. tłumackim.
W latach 1913–1918 służył w armii austro-węgierskiej – 2 listopada 1916 roku w walkach na Wyżynie Doberdo dostał się do niewoli włoskiej, gdzie przebywał do 1918 roku. 5 listopada 1918 roku wstąpił, w stopniu podporucznika, do pułku im. Tadeusza Kościuszki – jednostki tworzonej na terenie Włoch z Polaków, którzy przebywali w niewoli. Odbył szkolenie dowódców baonów w Rembertowie. W styczniu 1919 przybył do Francji i w Armii gen. Hallera służył w 5 pułku strzelców polskich (przemianowanym na 47 pułk piechoty), jako dowódca kompanii. Był adiutantem tego pułku, a także adiutantem 21 Dywizji Piechoty oraz szefem Oddziału Operacyjno-Informacyjnego 11 DP. Uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej oraz wojnie polsko-bolszewickiej. W 1921 roku został uhonorowany Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari. We wniosku o nadanie tego odznaczenia napisano, m.in.:Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku, został zweryfikowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku.