Kaukaski Sztab Ewakuacji Uchodźców (niem. Flüchtlingsstab Kaukasus, ros. Кавказский Штаб по эвакуации беженцев) – niemiecki organ wojskowy koordynujący ewakuację kaukaskich i kozackich uchodźców cywilnych podczas II wojny światowej.
Po klęsce wojsk niemieckich w bitwie pod Stalingradem Niemcy zostali zmuszeni rozpocząć odwrót z Północnego Kaukazu i Kubania. Przyłączyli się do nich liczni Górale kaukascy i Kozacy, którzy współpracowali z niemieckimi okupantami. 2 stycznia 1943 r. gen. Ewald von Kleist, dowódca Grupy Armii „A”, wydał rozkaz dotyczący utworzenia Kaukaskiego Sztabu Ewakuacji Uchodźców, który miał koordynować prowadzenie ewakuacji uchodźców cywilnych. Na czele Sztabu stanął płk Mierzyński, pełniący funkcję polowego komendanta okupowanego Piatigorska. 3 stycznia Niemcy nakazali odwrót Górali kaukaskich i Kozaków terskich. Niemieckie komendantury miejskie i polowe zostały zobowiązane do pomocy uchodźcom cywilnym. Kolumny uchodźców poruszały się kilkoma marszrutami: Piatigorsk – stanica Niewinnomysskaja – Armawir, Gieorgijewsk – Mozdok – Kizlar – stanica Burgustanskaja – Armawir, Kisłowodzk – auł Kajdan – Czerkiesk – Kropotkin. Wszystkie kolumny kierowały się na Krasnodar, stolicę Kubania, gdzie mieli do nich dołączyć Kozacy kubańscy, a także Kałmucy.