Do tej części wiedzie drugie, sztucznie przekopane wejście do jaskini.
Historia eksploracji Wywierzysko Skalistego Potoku (maksymalna zanotowana wydajność 567 l/s) znane było miejscowej ludności od dawna. W 1968 r. równolegle do osi wypływu przebita została sztolnia, która udostępniła pierwsze podziemne korytarze jaskini, kończące się syfonem wodnym. Syfon ten, a za nim kilka następnych, pokonał w 1982 r. metodą nurkowania speleolog J. Kucharovič. Następne komory i korytarze wzdłuż podziemnego toku wodnego, z kolejnymi syfonami i licznymi jeziorkami, jak również boczny, wznoszący się ciąg z progami skalnymi i wodospadami, odkryli i skartowali w latach 1986-2000 speleolodzy pod kierownictwem Z. Hochmutha i D. Hutňana. Pomimo stwierdzenia łączności z jaskinią Kunia priepasť nie udało się dotychczas znaleźć żadnych korytarzy wzdłuż łączącego obie jaskinie cieku wodnego.