Był później prześladowany przez Stalina, który sam przejawiał nieufność w stosunku do całej sztuki nowoczesnej. W swoim manifeście Malewicz opisywał obrazy jako „rozpaczliwą walkę o uwolnienie sztuki od balastu świata obiektywnego” koncentrując się jedynie na czystej formie. Próbował malować obrazy, które mogłyby być zrozumiane przez wszystkich, zachowując jednocześnie oddziaływanie emocjonalne porównywalne z dziełami religijnymi. W 1990 krytyk sztuki Michael Brenson recenzując retrospektywną wystawę prac Malewicza w National Gallery of Art zauważył, iż: Jedynym stałym elementem w suprematyzmie Malewicza jest białe tło. Jest ono całkowicie bezinteresowne, a anonimowo nawet wyraźniejsze. Jest to gęsta pustka, lub pełna próżnia. Jest ono nastrojowe nawet jeśli ma niewiele aury i nie przywodzi na myśl nieba. Nie spowija ani nie zgniata prostokątów, okręgów i linii. Jest gotowe i dostępne, ale nie przezroczyste. Nie jest ani otwarte ani zamknięte, ale jednym i drugim jednocześnie. Niektóre białe figury tulą się w nim. Większość figur przylega do niego. Nic nie jest uwięzione. Wszystko wydaje się być nadal swobodne. Figura i biel są różne, ale nigdy nie kolidują ze sobą.