James Emory Foxx (ur. 22 października 1907, zm. 21 lipca 1967) – amerykański baseballista występujący na pozycji pierwszobazowego, trzeciobazowego i łapacza.
Przebieg kariery Foxx przedwcześnie zakończył edukację, gdyż wstąpił do zespołu Easton Farmers z niższej ligi, prowadzonego przez byłego zawodnika Philadelphia Athletics Home Runa Bakera i miał nadzieję na występy na pozycji pierwszobazowego lub miotacza, jednak z powodu braku łapaczy w drużynie zmuszony był początkowo grać na tej pozycji. W wieku 17 lat zadebiutował w MLB, jednak w debiutanckim sezonie rozegrał 9 meczów (pierwszym łapaczem był Mickey Cochrane). W sezonie 1928 występował na trzech pozycjach; był pierwszobazowym, trzeciobazowym i łapaczem. Rok później grał już jako pierwszobazowy, a zespół Athletics pokonał w World Series Chicago Cubs 4–1; Foxx w finałach miał średnią uderzeń 0,350. W 1930 zespół sięgnął po mistrzostwo po raz drugi z rzędu. W 1932 i 1933 został najbardziej wartościowym zawodnikiem w American League.