Podczas konduktu żałobnego żołnierze zabijali napotkanych po drodze ludzi i konie, wierząc, że w świecie pozagrobowym będą służyć zmarłemu.

Historia Najstarszych wierzeń nie da się zrekonstruować, jednak późniejsze rytuały pozwalają sądzić, że był to szamanizm, o czym świadczą pozostałości ceremonialne, jak oddawanie czci żywiołom. Dawni nomadowie czcili zjawiska przyrody pod postacią duchów. Ich imiona były nazwami pospolitymi. Najwyższym bóstwem był Tengri – Wieczne Błękitne Niebo (Möngke Köke Tengri). Itoga, nazywany przez Marco Polo Natigaj, był bóstwem opiekuńczym stad, plonów i dzieci. Żeńskim bóstwem ziemi była Eke Etügen – Matka-Ziemia.

Po opanowaniu państwa Turkutów przez Ujgurów na przełomie VIII–IX wieku na obszary dzisiejszej Mongolii za pośrednictwem chińskim sprowadzono sogdyjskich misjonarzy manichejskich. Nowa religia wywarła wpływ na życie polityczne i kulturowe, jak np. przyjęcie pisma sogdyjskiego. Gdy w IX–X wieku Ujgurów zastąpili Kirgizi, w Mongolii przywrócono szamanizm. Ugurowie, odepchnięci na zachód, poznali buddyzm, który z czasem zastąpił manicheizm. Od V wieku na wschód przybywali misjonarze nestoriańscy. Na przełomie XII–XIII wieku takie plemiona, jak Najmanowie i Kereici, wyznawali w większości tę religię. W Kaszgarze powstała nestoriańska metropolia.