200px|right|thumb|Ławra Poczajowska Drukarnia ławry Poczajowskiej – oficyna drukarska otwarta w latach 30. XVIII wieku przy monasterze Zaśnięcia Matki Bożej w Poczajowie, należącym ówcześnie do unickiego zakonu bazylianów, prowadzona po 1831 także przez rosyjskich mnichów prawosławnych, którzy odzyskali wówczas klasztor będący początkowo wspólnotą tegoż wyznania.
Historia drukarni Tradycje drukarskie w monasterze przed XVIII w. Mnisi monasteru w Poczajowie po raz pierwszy podjęli pracę przy drukowaniu ksiąg w 1618, korzystając z przenośnego warsztatu – własności archimandryty Cyryla (Stawrowieckiego). Wydrukowali jednak wówczas tylko dwa teksty – Zercało Bogosłowija, autorstwa samego Cyryla, oraz Słowo na łatinow, Maksyma Greka.
W okresie bazyliańskim Pierwszą próbę otwarcia stałej drukarni poczajowscy bazylianie podjęli w 1730, sprowadzając gisera o imieniu Iwan z Kijowa. Rok później wspólnota przeznaczyła blaszane pokrycie dachu jednej z cerkwi klasztornych na wykonanie czcionek. Przywilej na założenie tłoczni uzyskał u króla Augusta III przełożony monasteru Gedeon Kozubski. Akt ten nosi datę 18 października 1732;