Drukarnia opracowała łącznie mniej tekstów niż podobny zakład w klasztorze w Supraślu, natomiast opublikowała wyraźnie więcej dzieł cyrylicą.
Znaczącą część produkcji drukarni bazyliańskiej stanowiły wydawnictwa religijne adresowane do niewykształconego odbiorcy – podręczniki, kalendarze, księgi lekarskie, zbiory pieśni liturgicznych (tzw. bohohłasnyki), litografie z wizerunkami świętych. Mnisi kolportowali je na terenie całego Wołynia, Podlasia, Polesia i Wileńszczyzny.
W okresie prawosławnym Drukarnia działała w ławrze Poczajowskiej także po przekazaniu klasztoru w ręce mnichów prawosławnych, co nastąpiło w 1831. Jej działalność była ściśle związana z bieżącymi potrzebami Kościoła – w drukarni powstawały księgi liturgiczne, kalendarze prawosławne, zbiory pieśni, wizerunki świętych, jak również prawosławne pisma (w różnych okresach: Poczajewskij List, Wołynskije Eparchialnyje Wiedomosti oficjalny organ eparchii wołyńskiej, Russkij Inok, Poczajewska Ławra, Poczajewskij ListokВиталий (Максименко Василий Иванович)). W ostatnich dziesięcioleciach XIX w. i na początku XX w. drukarnia zaczęła również publikować ulotki i broszury o charakterze politycznym, utrzymane w duchu rosyjskiego nacjonalizmu, o wymowie antypolskiej, antyukraińskiej i antykatolickiej. Miało to związek z poparciem wspólnoty poczajowskiej dla Czarnej Sotni.