Również w 1773 został sekretarzem brata Ludwika XVI, hrabiego Prowansji Ludwika Stanisława Ksawerego de Bourbon (Monsieura), późniejszego Ludwika XVIII. Resztę życia spędził przeważnie w Paryżu, jako urzędnik ministerstwa spraw zagranicznych i w paryskich salonach, w 1776 odbył kilkumiesięczną misję do Prus i Austrii. W 1787 został członkiem Akademii Francuskiej (zajmował fotel 40). Zmarł w swej posiadłości w Bondy w styczniu 1791. Nie był zatem już świadkiem ani uchwalenia Konstytucji 3 maja, ani dwóch kolejnych rozbiorów Polski.
Już w 1808 ukazało się zbiorowe tłumaczenie części pracy Rulhière'a na język polski. Tłumaczami byli m.in. Franciszek Ksawery Dmochowski, Stanisław Staszic, Józef Kalasanty Szaniawski i Andrzej Horodyski"Tłumaczenie z francuskiego Historii bezrządu Polski. Dzieło pośmiertne", t. 1, Warszawa 1808, (współtłumacze: Franciszek Ksawery Dmochowski, Stanisław Staszic, Józef Kalasanty Szaniawski, Andrzej Horodyski, A. i K. Gliszczyńscy, A. Wyganowski, Orsetty, Wodzyński, Żółkowski, Orchowski).
Przypisy