W wyniku I wojny światowej, od 1915 roku Kurlandia i Semigalia, a od początku 1918 roku całość terytorium Łotwy, znalazły się pod okupacją niemiecką. Po klęsce Niemiec w I wojnie światowej Łotwa proklamowała niepodległość 18 listopada 1918 roku w Rydze. Premierem nowego państwa został Kārlis Ulmanis. Na początku stycznia 1919 wojska bolszewickie wkroczyły na terytorium Łotwy i zdobyły Rygę, w której ustanowiono władzę rad narodowych. Wojska niemiecko-łotewskie, za przyzwoleniem ententy, zmusiły wojska sowieckie do odwrotu w marcu 1919 roku. Choć traktat wersalski zobowiązał Niemców do opuszczenia kraju, podjęli oni próbę zajęcia Łotwy, zostali jednak wyparci pod koniec listopada 1919 roku.
W celu zmuszenia bolszewików do opuszczenia ostatniego zajmowanego regionu Łotwy, Łatgalii, delegacja łotewska zwróciła się do rządu polskiego o pomoc podpisując z nim 30 grudnia 1919 roku układ o pomocy wojskowej rozszerzonego 16 stycznia 1920 roku„Polacy w walce o wolność 1904–1922”, Bellona, Warszawa 2008, .. Porozumienia te były podstawą do wspólnych polsko-łotewskich działań militarnych przeciwko bolszewikom w ramach tzw. operacji „Zima”. Wojska polsko-łotewskie w liczbie 20 000 żołnierzy (z czego 12 000 polskich) dowodzone przez gen. Edwarda Śmigłego-Rydza prowadziły walki podczas 30 stopniowych mrozów.