W roku 1974 został zastępcą dyrektora Instytutu, rok później profesorem nadzwyczajnym. W 1980 roku zastąpił odchodzącego na emeryturę Stefana Białoboka na stanowisku dyrektora Instytutu Dendrologii, jednocześnie pełniąc funkcję kierownika arboretum w Kórniku. W 1988 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W obszar jego zainteresowań naukowych wchodziły między innymi: systematyka i zmienność topoli, hodowla i selekcja lilaków, różaneczników i innych drzew ozdobnych, inwentaryzacja zbiorów dendrologicznych Polski zachodniej. Wyhodował dwie nowe odmiany mieszańcowe topoli wielkolistnych. Jego dorobek naukowy obejmuje 161 opublikowanych pozycji, w tym autorstwo bądź współautorstwo szeregu książek i podręczników dendrologicznych. Był promotorem pięciu doktoratów.
Był członkiem Polskiego Towarzystwa Dendrologicznego, Polskiego Towarzystwa Botanicznego i przewodniczącym jego Sekcji Dendrologicznej w latach 1979–2000, członkiem Komitetu Botaniki PAN, Rady Naukowej Instytutu Botaniki PAN, rad naukowych kilku polskich ogrodów botanicznych i arboretów. Na emeryturę przeszedł w 1996 roku, pozostając członkiem Rady Naukowej Instytutu Dendrologii PAN.