W systemie ze zbiornikami tlenu, gaz może być uwalniany do wnętrza okrętu przez system oceniający jego zawartość w powietrzu lub uwalniający z góry ustaloną ilość tlenu określoną liczbę razy w ciągu doby. Zbiornik ze sprężonym tlenem mieści około 50 litrów tlenu pod ciśnieniem 150 do 200 kg/cm², który podłączony jest do systemu rurociągów. Tlen dodawany jest do powietrza przez urządzenie dozujące do linii wentylacyjnej okrętu, która dystrybuuje go do całego okrętu. Z uwagi na konsumpcję tlenu, w centrali okrętu instaluje się kanistry tlenowe z odpowiednim oprzyrządowaniem, które wydzielają tlen emitując też dużą ilość ciepła. System oparty na centralnych zbiornikach ze sprężonym tlenem ma jednak przewagę nad układem cieplnym, pozwala bowiem na bardziej precyzyjne – sterowane komputerowo – dozowanie tlenu oraz może być zatrzymane w każdym momencie. Tymczasem uzupełnianie tlenu przez układ cieplny nie może być zatrzymane aż do chwili całkowitego wyczerpania zbiornika, co rodzi ryzyko nadmiernego wzbogacenia powietrza tlenem, co powoduje m.in. wzrost ryzyka pożaru. Z drugiej strony, system oparty na kanistrach tlenowych wymaga mniej przestrzeni wewnątrz okrętu, a całkowita liczba kanistrów może być dostosowywana do potrzeb konkretnych wymogów operacyjnych okrętu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Konstrukcja okrętów podwodnych