Józef Skrzypek (ur. 17 września 1905 w Krystynopolu, zm. 29 czerwca 1974 w Warszawie) – polski historyk, mediewista, badacz dziejów prasy.
Życiorys mały|Grób Józefa Skrzypka na cmentarzu Powązkowskim W 1924 ukończył II Państwowe Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego w Tarnopolu. Studiował historię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Doktorat w 1932 na podstawie pracy Zygmunt Luksemburczyk i jego polityka wobec Mołdawii, Wołoszczyzny i Turków (opiekun Stanisław Zakrzewski). Od 1936 pracował w Instytucie Historii Najnowszej w Warszawie. Sekretarz redakcji pisma "Niepodległość". W okresie powojennym zajmował się historią XIX i XX wieku. W latach 1946–1949 wykładał w Akademii Nauk Politycznych. Działacz PPS, od 1948 PZPR. Po habilitacji na UMK w Toruniu (1949) wykładowca WSP w Warszawie. Docent od 1955, profesor nadzwyczajny PAN od 1959. Długoletni kierownik Pracowni Historii Czasopiśmiennictwa Polskiego XIX i XX wieku. Profesor zwyczajny od 1967. Redaktor pisma "Rocznik Historii Czasopiśmiennictwa Polskiego". Autor artykułów o tematyce mediewistycznej, bibliografii oraz o pismach polskich w USA.
W 1951 jego praca Zamach stanu płk. Januszajtisa i ks. Sapiehy 4-5 stycznia 1919 r.