Maria Cecylia Łubieńska, właśc. Zofia Maria Stanisława Łubieńska herbu Pomian (ur. 7 czerwca 1874 w Wyciążkowie, zm. 23 września 1937 w Warszawie) – polska historyczka, urszulanka.
Życiorys Była córką Witolda Łubieńskiego i jego żony Elżbiety z Dzierżykraj-Morawskich, siostrą Tadeusza oraz Róży.
Do zakonu urszulanek wstąpiła w 1891. Od 1903 studiowała na Uniwersytecie Lwowskim. Jako jedna z pierwszych zakonnic polskich uzyskała doktorat (z filozofii) w 1910 pod kierunkiem Szymona Askenazego. Według innej wersji została pierwszą na świecie zakonnicą-doktorem.
Pracowała w placówkach zakonnych w Tarnowie, w Kołomyi, Lwowie, Lublinie i Krakowie, przyczyniając się do rozwoju każdej z nich. Dwukrotnie zostawała przełożoną zakonną we Lwowie: w 1914 i w 1916. W tym czasie w trakcie I wojny światowej udzielała się wszechstronnie w działalności społecznej (organizowała kursy prywatne dla młodzieży, tanie kuchnie, opiekowała się rannymi).